تائو ته چینگ

بخش 62

 برگردان: ع.پاشایی

 

 

پارسی

دائو در اعماق همه نهان است.
شایستگان ارج می نهند او را.
ناشایستگان حمایت بینند از او.

می توان سخنان نیکو داد و سرافرازی گرفت.
کارهای نیکو شاید در آدمی موثر افتد.

مردی خود اگر ناشایسته باشد،
دائو هرگز طرد نمی کند او را.

هرگاه در میان ملتی بزرگ خاقانی بر پا می دارند،
وزیران برمی گمارند
و یشم و اسبان را جمله می آرایند،
از اینان هیچ یک پیشکشی نیکوتر از دائو به آن ملت نیست.
دائو را از گذشته ی دور بسی بزرگ داشته اند.
چرا؟ چون نمی جوید او را، می یابد او را.1
او خود اگر خطاها کرده باشد، از آن ها آزاد است
پس، دائو محترم ترین چیزهای عالم است

توجه:

1- بنا به نظر ین لینگ-فنگ، این سطر را باید چنین خواند: «آن را نمی جویند، اما به خود یافته می آید.»

 

انگلیسی

The Tao is the wonder of all creation
It is the treasure of the kind person
It can even be the protection of the unkind person
Appealing words can be
Appealing action can

Why did the ancients value this Tao?
Is it not because those who seek will find,
And those who are guilty will be forgiven?
Therefore, it is the most valuable thing in the world

 

چاپ