تائو ته چینگ

بخش 32

 برگردان: ع.پاشایی

 

 

پارسی

دائو، واقعی اما ننامیدنی است.
بی تعیّنی آغازین است و به دیده نمی آید.
با اینهمه چیزی در جهان نیارست بر آن غالب آید.
فرمانرویان و امیران را اگر یارای آن باشد که با آن بمانند، همه چیز در عالم، به خود، بر آنان گردن می نهد.
آسمان و زمین یگانه اند و ژاله صلح فرو می بارند.
مردمان، بی آن که فرمانی یافته باشند، به خود، همنوا می شوند.
تمییز چون آغاز شود نام ها پیدا می شود.
نام ها که پیدا شد، بباید دانست جای ماندن را.
چون بدانست کجا بماند، هرگز نفرساید.

با دائو در جهان ماندن به کردار آب های کوهساران است که به سوی رودها و دریا روان است.

 

انگلیسی

The Tao, eternally nameless
Its simplicity, although imperceptible
Cannot be treated by the world as subservient
If a sovereign can hold on to it
All will follow by themselves
The heaven and earth, together harmoniously
Will rain sweet dew
People won't need to force it, it will adjust by itself
In the beginning of creation, there were names
Names came to exist everywhere
One should know when to stop
Knowing when to stop, thus avoiding danger
The existence of the Tao in the world
Is like streams in the valley into rivers and the ocean

 

چاپ