تائو ته چینگ

بخش 20

 برگردان: ع.پاشایی

 

 

پارسی

چه فرق است میان «وی» حرمت آمیز و «ئو» ناحرمت آمیز؟
میان خوب و بد چه فرق است؟

آنجا که دیگران می ترسند، من نیز باید بترسم؟
چه بسیار خنده آور است این!

مردمان شادی می کنند، پنداری که در جشن قربانی خوش می گذرانند، یا در بهار شکوفا از مهتابی بالا می روند.

چه آرامم من، تنها منم که نابرانگیخته ام، به کردار نوزادی که هنوز شیرین زبانی نمی تواند کرد.
چه بی مقصد سرگردانم، مرا خانه ای نیست که بدان بازگردم.
مردمان را همه بسی جاه است و آرزو است.
گویا تنها منم که دست از آن بداشته ام.
وه که چه نادانم من! مرا دلی ابله باید در سینه باشد.
مردمان همه پرشکوهند و درخشان.
تنها منم که تاریکم و کانایم.
مردمان زیرکسارند و کنجکاو.
تنها منم که تیره ام و کندم.
چه آرامم من، به کردار دریایی آرام.
وه چه بالا می روم، گویی بند جایی نیم.
مردمان را همه انگیزه ها است.
تنها منم که به هیچ کار نمی آیم و نابهنجارم.
به دیگران نمانم.
پرورده آن مادرم من.

 

انگلیسی

Cease learning, no more worries
Respectful response and scornful response
How much is the difference?
Goodness and badness
How much do they differ?
What the people fear, I cannot be unafraid
Such desolation! How limitless!
The people are happy
As if enjoying a great feast
As if mounting the terrace in spring
I alone am quiet and uninvolved
Like an infant not yet smiling
 
 
I alone am different from people
I value the nourishment of the mother

 

چاپ